6358

Joyce en Peter

'IN HET BEGIN RIEP IK DAT HIJ MIJN TYPE NIET WAS, MAAR IK HAD GEEN BETERE MAN KUNNEN WENSEN.'

Joyce (44)

'Door de jaren heen had ik een hele hoge muur om mij heen gebouwd. Ik had slechte ervaringen met relaties en ging er vanuit dat alle mannen uiteindelijk vreemdgaan. Toen ik toch op Relatieplanet ging had ik een enorm eisenpakket opgesteld voor de mannen die wilden reageerden: ze mochten géén baard hebben, géén witte sokken en géén trainingspak dragen. Oorbellen vond ik ook een afknapper, dus toen Peter reageerde en ik op zijn foto zag dat hij twee oorbellen in één oor had, reageerde ik niet. Maar hij hield vol en bleef mij berichtjes sturen. Ik vond zijn manier van schrijven eigenlijk heel leuk en lief. Ik zette me over mijn eigen eisenlijst heen en antwoordde eindelijk. We chatten en belden en al vrij snel spraken we ook af. We kregen een relatie waarbij Peter af en toe over mijn muurtje mocht kijken. Heel langzaam brokkelde mijn muurtje af en veroverde hij mijn hart. Na twee jaar relatie kreeg ik kanker, Peter rende niet heel hard bij mij weg, maar trok juist bij mij in om voor me te kunnen zorgen. Ik ben hem er nog altijd dankbaar voor dat hij dat toen heeft gedaan. Ik had mij geen betere man dan Peter kunnen wensen. Al acht jaar lang gaat hij altijd met mij mee naar het ziekenhuis. Ik geloof niet dat ik het allemaal had aangekund zonder hem. Het leven kan heel kort zijn, daarom zijn we vijf jaar geleden getrouwd. Ik hoop dat we samen nog heel veel herinneringen kunnen creëren.'

'WE ZIJN SAMEN OP DEZE TREIN GESTAPT EN HEBBEN GEEN IDEE WAAR DE REIS EINDIGT.'

Peter (47)

'Ik heb veel bewondering voor de manier waarop Joyce haar ziekte doorstaat. Ze beleeft de mooie dingen in het leven heel intens en wil écht van iedere seconde genieten. Ik heb nooit overwogen de relatie te stoppen toen Joyce kanker kreeg. We zijn samen op deze trein gestapt en hebben geen idee waar de reis eindigt. Het enige wat ik weet is dat ik het liefst zoveel mogelijk samen met haar wil zijn.

In het begin van onze relatie bewaarde Joyce veel afstand, ze was argwanend naar mannen. Langzaam brokkelde de dikke kasteelmuur die ze had opgebouwd af. En toen ik mijn huis verkocht om dagelijks bij haar te kunnen zijn was 'ie al snel helemaal verdwenen. Haar ziekte is een onderdeel van ons leven geworden.

Onze trouwdag was de mooiste dag van mijn leven. Hoe lang we nog een toekomst samen hebben is onzeker, maar inmiddels zijn we al vijf jaar gelukkig getrouwd. Dat biedt hoop voor de toekomst. Bij alles wat we doen beseffen we ons dat het weleens de laatste keer kan zijn. Juist daarom is elke dag die we nog met elkaar kunnen doorbrengen een geschenk.'

Terug naar overzicht